Even rond kijken.

Hier in Fort Nelson heeft men speciaal voor de campers etc een verzorgingsplaats aan gelegd. Daar de tanks maar even ledigen en vers water bijgevuld.

 

Daarna naar het museum

Het was al na tienen maar nog niet geopend. Er werd buiten wel door diverse mensen opgeruimd. Even vragen. De beheerster blijkt ziek te zijn en er is niemand die haar kan vervangen en dan blijft het dicht. Dan kijk ik buiten maar wat rond. Veel staat ook hier in het teken van de bouw van de  Alaska Hwy, tijdens de oorlog, en het 75 jaar bestaan deze zomer.

Het oude postkantoortje uit Fort Nelson.

 

En hier ook vele oude voertuigen die staan te wachten om misschien ooit eens opgeknapt te worden. Ik heb hier best veel foto's gemaakt maar om hier nu weer allemaal foto's van die ouwe meuk neer te zetten. Jammer dat ik de hallen niet kon bekijken. Hier moeten de mooie voertuigen en werktuigen en historie's dingen zijn.

Nadien verder gereden over de Alaska Hwy naar het zuiden.

Eind van de middag in Dawson Creek aangekomen waar het beginpunt van deze Hwy is. Deze route loopt door de bergen op een hoogte van 900 tot 1300 meter. Ik kom hier weer bijna niemand tegen. Een paar campers en een aantal vrachtwagens. Geen dorpjes of gehuchtjes. Er was een roadhouse (wegrestaurant) met een brandstofpomp. Het weer is prachtig, onbewolkt en 12 tot 15 graden op deze hoogte. Het is een mooie route met vele vergezichten, over de bergen, maar geen parkeergelegenheid om foto's te maken.

Olie verversen.

Ik keek gisteren tussendoor even op het doorsmeerkaartje van mijn camper. Oei, hij is al dik over de kilometers dat er olie ververst moet worden. Dus ik gisteren avond nog even rond gereden om een plaats te vinden waar ik dit zelf mag doen.
Ik kom bij dit bedrijfje en vraag of ik hier zelf mijn olie mag verversen. Ja hoor geen probleem.

Vanmorgen om 8.00 uur hadden we afgesproken, er wordt

ruimte gemaakt en de camper kan naar binnen. Ik heb alles bij me.

 Gereedschap en olie en een nieuwe oliefilter. Dus aan de gang.

De kachel wordt aangemaakt.

Ja, deze gaat gewoon op blokken hout.

Na een uurtje was ik klaar. De prijs? Omgerekend 2 tientjes voor put huur.

Is niet slecht. Mocht de oude olie achterlaten, had poetsdoeken gebruikt etc.

Zelf was hij aan zijn eigen vrachtwagen bezig met nieuwe banden monteren.

De linker persoon is de eigenaar. De rechter loopt alleen maar

met zijn handen in zijn zakken in de weg.

 

Nu weer naar de volgende plaats, Fort Nelson.

Ja dit is de eerst volgende plaats die je dan tegenkomt.

Maar de vorige keer dat ik deze weg reed lag er nog volop sneeuw en nu schijnt de zon. Het is stralend blauw met 15 graden.

Regelmatig even gestopt om van het uitzicht te genieten.

Wel oppassen hoor.

En ja hoor, daar heb je ze al.

En een paar rendieren die nog snel voor je de weg over rennen.

En weer sabbelende berggeiten.

En nog 3 beren aan de rand van de wildernis maar daar heb ik geen foto van.

En  veel vergezichten.

Dit jaar bestaat de Alaska Hwy (Alcan) 75 jaar en men verwacht veel toeristen. Dus de weg moet er piekfijn bijliggen. De heren, en ook dames, zijn alle gravel, die er van de winter gestrooid is, weer op aan het vegen.

En de gehele zijkant van de weg wordt geveegd.

En de rest legt deze machine weer netjes in de plooi.

 

 

En onderweg toch een souvenir van de Alaska hwy gekocht. 

Je moet toch laten zien dat je er geweest bent. Ja toch. Niet dan.

Zo, vanavond ben ik weer in Fort Nelson. Nu zag ik daar bij het binnenkomen van het dorp een Heritage museum (van die ouwe zooi) en ik ga daar morgen even kijken. Was er straks al gestopt maar kon niet goed zien hoe laat deze open is. Veel oude machines en zo.

Zo en nu eerst een???

Terug naar Watson Lake

Vanmorgen weer vertrokken vanuit Whitehorse richting Watson Lake. Op een pauze plaats zie ik een bord staan van de Rancheria Falls. Die watervallen  ga ik even bekijken.

 

Eerst nog over Sneeuw/ijs.

Daarna over deze leuke bruggetjes.

Daar is tie dan. Het is maar een kleintje en nog bevroren. Het water stroomt er onderdoor en dan zie geen waterval.

Op naar de andere waterval want er zouden er twee zijn.

 

Die is nog veel kleiner. En ook dichtgevroren.

Eigenlijk is er niets van te zien.

En nu weer terug naar de parkeerplaats over de bruggetjes.

Deze avond weer terug in Watson Lake, waar ik 2 weken geleden ook geweest ben. Ja er is maar een route naar het noorden en dat is de Alaska Hwy en die moet je ook weer terug.

Transportation Museum.

Vanmiddag hier in Whitehorse naar het Transportation Museum geweest. Is een klein museum en dan heb je het best wel snel gezien. Maar toch wel leuk. Diverse oude voertuigen die men hier vroeger gebruikt heeft.

Vandaag in Whitehorse gebleven.

Lekker weertje al waait het wel best hard.

En weer terug naar Whitehorse

Laat ik dat zandweggetje nog maar even een stukje volgen, dacht ik vanmorgen. Dit kan nooit de "Historic Site" zijn waar dat bordje naar verwees. Even later kom ik bij deze machine uit. Interessant.

Hiermee werd dus op grote schaal goud gedolven.

Ik lees dat er hier zeker 9 van deze machines bezig geweest zijn

om het hier af te graven op zoek naar goud.

In 46 jaar graven heeft dit 8000 kg goud opgeleverd.

Een Metric Ton is 1000kg. Ik had wel wat meer verwacht in zo'n tijdbestek.

Na weer een stukje verder rijden kom ik bij de Discovery Claim.

Waar de goudkoorts een beetje begonnen is in dit gebied.

Er kwamen zoveel gelukzoekers op af dat het filelopen was op de bergpas. Onvoorstelbaar.

Weer terug naar de doorgaande weg sla ik af naar de Dome Road.

Deze brengt je naar het uitzichtpunt boven de stad.

Jammer dat het niet wat zonniger was.

Dan was het uitzicht nog mooier geweest.

Nadien weer terug naar Whitehorse.

Ja, je kunt geen andere richting op hier.