Amerillo

Het is nog lekker koel zo in de morgen. Blijf maar lekker staan hier. Eerst de blog bijwerken. Ja dat gaat even goed en dan valt de internet snelheid weg. Wat nu. Gewoon even wachten en daar gaat het weer. Wel veel trager maar het lukt. Ben maar lekker nog een dag hier in Vega blijven staan. De temperatuur was goed. Dus op zaterdag maar verder naar Amarillo gereden. Daar eerst maar eens inkopen gedaan bij de Walmart. Een supermarkt waar men toch wel bijna alles heeft.

Het was nodig. De koelkast en de diepvries bijna leeg. Geen brood en beleg meer. Eerst maar even inkopen gedaan. En daarna even op zoek naar een wasserette. En gevonden.

Kijk eens. Machines genoeg. Aan de gang. Ja, de machines dus. Wel even uitleg gevraagd aan een andere aanwezige. Het zijn wel allemaal Mexicanen die er zijn en het viel niet mee. Er zijn er die de taal van hier niet spreken. Maar het lukte.

Ik vind het maar vreemd dat deze wasmachines maar een half uurtje over een wasje doen. Dat is toch veel te kort. Met spoelen en zo er bij dus. Ik vind het niet helemaal mooi zuiver worden. Niet zo als thuis. Daarna nog een half uurtje in deze droger en klaar.

Nu hoorde ik tijdens het wachten een weer waarschuwing op de tv die aan de muur hing. Ik denk, is dat voor hier. Ja zal wel. Nou ik rijdt net weg bij de wasserette en het begint met toch te stortregenen en te onweren met veel en harde bliksem. Snel maar terug naar de Walmart en daar op het parkeer terrein blijven staan. Dat koelt lekker af. Eerst 38 graden en nu 22 graden met de regen.

Zo dat was het dan voor vandaag. Nu de was nog even opruimen en eten koken. kijk dit is het geworden. Ja er ligt ook nog ergens sla onder.

Grand Canyon van Texas

Het wordt weer eens tijd voor de wasserette. Maar ja vind die maar eens hier. Wel kom ik langs de kapper. Ja dat is ook weer nodig. Dus naar binnen bij Bill The Barber.

Ja hij heeft wel tijd. Hij is zo klaar met deze cowboy.

Zo en nu ik. De kapper neemt wel alle tijd voor je. Nadien met Usd 20 armer weer verder. Vandaag naar de Grand Canyon van Texas. Het Palo Duro Canyon State Park. Onderweg kom ik langs de Cadillac Ranch. O. Ja. Die had ik ook nog op mijn lijstje staan. Dan eerst maar even kijken.

Iemand heeft het idee opgevat om hier een aantal oude cadillacs in de grond te spitten en kijk, weer een attractie geboren. En lekker kliederen met spuitbusjes verf.

Vlakbij de Cadillac camper parking.

Nadien aangekomen in het Palo Duro Canyon State Park. Lijkt inderdaad veel op de Grand Canyon (groot ravijn).

Omdat het op vele plaatsen met hevige regenval kan overstromen heeft men op diverse plaatsen borden staan waarop men dan kan zien hoeveel water er wel niet op de weg staat als het ondergelopen is.

Nadien weer terug gereden naar Vega. Ik had daar vanmorgen een restaurantje gezien waar ik nog even wil gaan kijken. Deze dus.

Een Mexicaans restaurant zie ik bij aankomst. Ik naar binnen. Menu kaart gekregen. Biertje uitgezocht in de koeling. Ik pak dan maar waar er de meeste van in de koeling staan. Wordt dan dikwijls het meest gedronken. Was een prima keuze deze Dos Equis.

Restaurant even bekeken van binnen.

Ja plafond is ook leuk. Wij leggen de golfplaten buiten op het dak. Zo te zien hier ook aan de binnenkant tegen de het plafond.

 Ja, en dan begint het. Ik ken niets van de Mexicaanse keuken. Wat moet ik nu bestellen. En dan een menu kaart in het Engels.  De serveerster netjes uitleggen wat het allemaal is. Maar ik kan me er dan geen voorstelling van maken wat ik krijg. Ik zie daar maaltijden geserveerd worden op de tafel rechts van mij. Dat ziet er wel lekker uit. Wat is dat? Wees ik naar de tafel naast mij. Ziet er lekker uit. Doe dat maar. En nu nog een voorafje. Soep heeft men niet. Maar wel warme witte kaas (White chees). Die eet je met Tortilla chips of Nacho's of hoe die dingen ook heten. Dus eerst kreeg ik dit.

Toen de White Chees. Dit is een warm gerechtje. Eigenlijk gewoon een kaas dip.  En lekker man.

En daarna kreeg ik een gerecht met biefstuk reepje en kip reepjes en groeten en met friet. En dat onder elkaar gehutseld.

En ook dit was lekker. Het lijkt niet zoveel maar ik kon het bijna niet op. Ik had deze witte kaas ook wat over het vlees gegoten. Heerlijk. Maar ik weet nu nog niet hoe het gerecht heet. O ja. Deze is ook leuk. Hangt tegen de bar.

Het was er best druk voor zo'n klein restaurantje. Ook veel jeugd.

Ik had bij aankomst de camper achter het restaurant in de hoek gezet. Daar kan deze mooi blijven staan vannacht.

De Route 66 11

De koelkast doet het niet meer. Dat is minder. En dit is ook niet de eerste keer dat deze er mee stop. Je wilt toch wel op zijn minst een beetje koud drinken hebben. Eerst maar eens naar kijken. Brander schoonmaken en uitblazen met perslucht van de compressor. Zit best wat stof in. Maar of dat de oorzaak is? Het vlammetje brand toch mooi blauw. Dan benzine tanken voor de aggregaat en diesel voor de camper. De aggregaat tanken is bijna dagelijks werk geworden met deze warmte hier. En ook oliepeilen bij de aggregaat. Het is al vroeg warm. En dat is dan al 30 graden om een uur of 9 in de morgen. Ik ga verder met de Historische R 66. Voor het eerst sinds ik in de States ben zie ik landbouw gewassen. Het enige wat ik tot dusver op mijn route gezien heb waren velden met druivenranken in Californië.  Ik had me al eens afgevraagd waar zijn de runderen en koeien. En waar worden de groenten verbouwd in dit land. Maar nu zie ik aardappelvelden. Dan zal ik de rest ook nog wel eens tegenkomen.

Verder maar weer.

Alles vervallen langs deze oude route.

Dit lijkt ooit een benzinepomp geweest te zijn.

Ja en deze schildering. Misschien iemand die daar verongelukt is?

Ter nagedachtenis? Wie weet.

De weg wordt onverhard.

En als je dan een vrachtwagen tegen komt kun je beter even stoppen.

Want je ziet even niets meer met het stof dat opwaait.



Kom ik op deze zandweg 2 keer een auto tegen en zwaaien dat de inzittende doen naar mij. Dat zijn geen Amerikanen. Die kijken je nog niet aan als je die tegen komt. En dan hier zo afgelegen. Dat moeten ook wel haast van die maffen zijn die de R66 aan het rijden zijn net als ik. Het is prachtig hier zo afgelegen. Alleen de temperatuur is weer 38 graden.

Hier zie ik weer velden vol met oude auto's, die er al jaren staan. De struiken staan zo hoog dat je ze bijna niet meer ziet.

 

En nog meer zandweg.

Ik stop op de staatsgrens van New Mexico en Texas maar dan van vroeger aan de R 66. Er is niets meer van over.

Hierna krijg ik een stuk autobaan (Freeway) en het eerste wat me opvalt is dat deze als een biljart-laken zo strak van kwaliteit is. Nog nergens gezien hier. De wegen zijn niet al te best. En heel veel windturbines. Ook nog niet gezien in dit land. En dat begint meteen aan de staatsgrens.

Ik ga er bij Adrian weer af. Daar is de oude R66 nog aanwezig en daar kom je op het middelpunt van deze oude route. Ja, ik ben dus nu op de helft van de Historische Route 66. En deze klopt tot nu toe perfect zoals ik deze met BaseCamp gemaakt had voor mijn Garmin. Niet een keer verkeerd gereden of verdwaald tot nu toe.

 

Nadien aangekomen in Vega en dit plaatsje even bekeken.

 

Blijf staan in Vega. En mijn koelkast doet het weer. Deze brander regelmatig schoon blazen helpt dus wel.